Η περιοχή αυτή του κάμπου της Μεσογαίας φημιζόταν για τη ρετσίνα της και τα μεγάλα υπαίθρια πανηγύρια της, αφιερωμένα τα τελευταία στους κατά τόπους Αγίους προστάτες.

Η ίδια η πόλη των Σπάτων χτίσθηκε σε ύψωμα και τα πρώτα σπίτα σε σημεία τέτοια ώστε να κατοπτεύουν τον κάμπο σε μια εποχή που οι κάτοικοι κινδύνευαν από λεηλασίες και επιδρομές.

 

Αν και η ρετσίνα κυριαρχούσε σαν τύπος κρασιού μέχρι και την δεκαετία του εβδομήντα, οι ντόπιοι παραγωγοί εδώ και πολλά χρόνια παράγουν και αρετσίνωτα λευκά και ερυθρά κρασιά.

Ειδικά μετά την εποχή της φυλλοξήρας, η οποία χτύπησε τον μεσογείτικο αμπελώνα τη δεκαετία του πενήντα, καλλιεργήθηκαν κυρίως λευκές ποικιλίες αμπέλου με επικρατέστερες το Σαββατιανό και τον Ροδίτη.